බඹර සිතුවිලි

දුටු නමුත් නුඹ පිපී 

දිලෙන බව මල් අතර

සිපගන්න තාමත්

බයයි මම කුමරියේ

බඹර තුඩු විස පිරුන

නුඹේ ඔය පෙති වලට

බර වැඩියි තාමත්

මගේ මල් කුමරියේ

එහෙත් මම පමණක්ද

නුඹ දුටුවේ කුමරියේ

සිප ගන්න තාමත්

මට බයයි කුමරියේ

දුරින් හිඳ බියපතව

සැලි සැලී හිඳින්නම්

වෙනත් කෙනෙකුට නුඹේ

බහ නොදෙන් කුමරියේ

නොහැකිනම් හිඳින්ට 

මා සමග කුමරියේ

ඔබ සමග මටද මුකුලිත වන්න

නුඹේ ඔය පෙති අතර

ඉඩක් දෙනු කුමරියේ

වැහි වලාකුල

බිම බලාගෙන 

හැමදාම හඬන

අඳුරු තිර කඩින්

මා ගතට සුව ගෙනෙන

ආයෙත් බිම බලාන

ගොරවන

හඬ දෙන

කඳුලින් මා තෙත් වනතෙක්

හඬා වැටෙන

හිරු නැගෙන විට

කඳුලු පිසදා සැඟවෙන

ඔබ

ලංව අපි

නෙතට නෙත

ආදරේ නොකියාම

ලංව අපි

බලන් ඉමු හැමදාම

කිසිදාක

නොපවසමු

ආදරෙයි හැමදාම

ඉරත් නැග බැස ගොසින්

හඳ නැග බැස ගොසින්

දිනෙන් දින ගතව අපි බොහෝ දුර

පැමින ඇත

එහෙත් ඔබ මා වෙතම

මගෙ නෙත්ද ඔබ වෙතම

ඔබ

වෙහෙස දැනෙයි

මග දිගට

හැරී බලමි හැම විටම

ඉවත නොයා

කිසි විටක

ඔබ ඇත 

සිතුවිලි අතර

වැටෙන විටදි හිනැහී අත් දිගු කරනා

නෙතට උනන කඳුළු සෙමෙන් පිස දමනා

දැවෙන සිතට මද සුළඟක් මුසු කරනා

ඉවත නොයා මගෙ තනියට ලඟ හිදිනා

සුලඟ සහ මල

සුලං රැල් හමන්න

රැගෙන මා තව දුරට

වෙලෙමින් ඔබ සමග

මමද යමි තව දුරට

වැහි බිංදු වැටුනාවේ

මාව තව තෙමුනාවේ

මම එනව ඔබ එක්ක

රැගෙන මා හමන්න

මගෙ නොවෙයි ජීවිතය

ඔබට මම ණය ගැතිය

ඔබ කැමති ඉවුරකට

මා රැගෙන ඉගිලෙන්න

මල් අතර පරවෙන්න

ඉරණමෙන් මට දුන්න

වරම ඔබ අරගන්න

මා රැගෙන ඔබ යන්න

හොඳ නරක

හොඳ හෝ නරක යැයි මිනිසුන් යැයි කොටසක් නැත.

ඇත්තේ මෙම පරිමාණයේ අන්ත දෙක අතර කොතනක හෝ රැදී ඇති මිනිසුන් පමනි. අන්තය දක්වා ගමන් කිරීම දුෂ්කරය, වෙහෙසකරය. එය අන්ත දෙකටම එකසේ අදාල වේ. හොඳෙහි අන්තය නිවන ලෙසද, නරකෙහි අන්තය රාග, ද්වේෂ සහ මෝහ අකුසල මූල වලින් අන්තයට යාම ලෙසද දැක්විය හැක. මනුෂ්‍යයෙකු උත්සාහ ගත අයහපත් අන්තයෙන් දුරස් වී යහපත් අන්තයට ලං වීමටයි.

එහෙත් එය මතුපිටින් පෙනෙන පහසු ගමනක් නොවේ

එය අපහසුය

එයට කල හැකි දේවල් ගොඩක් නැත.

ඇත්තේ එක ක්‍රියාවලියකි

එනම්, හිත හදා ගැනීමයි.

වෙන කිසිවකින් හොඳ විය නොහැක. කිසිසේත්ම නොහැක

රඟපෑම හොඳ දෙයකි

රඟපෑම හොඳ දෙයකි. මක් නිසාද, හොඳ නිර්මාණයක දක්ෂ ලෙස රඟපෑමෙන් ප්‍රේක්ෂකයා අමන්දානන්දයට පත් වන බැවිනි. නිර්මාන කරුවකු තම නිර්මානය සාර්ථක කර ගැනීම සඳහා දක්ෂ රංගන ශිල්පීන් යොද ගන්නේ මේ නිසාය.
එහෙත් නිර්මාන ශිල්පීන් සැබෑ ජීවිතයේදීද රඟ පාන්නට යාම, අණුවන කමකි. එයින් ඔහුගේ හෝ ඇයගේ සැබෑ ප්‍රතිරූපය සමාජය ඉදිරියේ විදාරණය වන බැවිනි.
මුහුණු පොත මතද බොහෝ නලුවෝද නිලියෝද සිටිති, රඟ පාති,වෙස් මුහුණු යොදාගෙන රඟපන්නෝද එසේ මුහුණු නොමැතිව රඟ පාන්නෝද සිටිති. සියලු දනෝ ජීවිත කෙළි මඩලේ රඟන නලුවෝ වැනි යැයි ෂේක්ශ්පියර් කී බව මා අසා ඇත. එහෙත් සැබෑ ජීවිතය සඟවා, මුහුණු දමාගෙන රඟන හොරුන් පිළිඹදව සැලකිලිමත් වීමද හෙලා දැකීමද අවශ්‍යය. මක් නිසාද, නළුවන් සමග රගන්නට කාලය කා දැමීමට වඩා සැබෑ නලුවන් රගන නිර්මානයක් බැලීම උතුම් යැයි මම සිත්න නිසාය.

දුකනම් කිමැයි පවසනු මට සිනහ නගා

ජීවිතයේ බොහෝ දුක් කම් කටොලු පිරී තිබුනද, විටෙක ආපසු හැරී බලන විට දුකම කොතරම් මිහිරිදැයි සිතේ. දුකෙන් පිරි ජීවිතය, පෙණ පිඩු නගා, දිය ඇලි සදා, ගල් පර මතින් බැස නෙත් සිත් වශී කරමින් ගලා යන ගංඟාවක් වැනිය.කිසිදු විටෙක දුකින් තෙත් නොවුනු ඇස් කුමකටද?
කොතරම් දුක් පැමිණියද සියල්ල සිනහවෙන් යටපත් කර ගෙවන ජීවිත් කොයි තරම් සුන්දරද? ඒ සඳහා කොයි තරම් ශක්තියක් මට තිබේදැයි නොදනිමි....
එහෙත් එසේ කිරීමට මම බොහෝ විට උත්සාහ කරමි

ගස ඇහැළයි කියන්නී

සුළං හමන ලතාවටයි අතු ඉති නැමුනේ

හිමිදිරියේ සුබාවටයි දළු කොළ දිලුනේ

ගහේම වාසනාවටයි මල් වැල් ඇදුනේ

මගේම වාසනාවටයි නුඹ මට පෙනුනේ

මල් බරවී තිබෙන්නී

සුලඟට මල් නටන්නී

නෙත් සතුටින් පුරන්නී

ගස ඇහැළයි කියන්නී

නෙත් සතුටින් පුරන්නී

සුවඳින් මත් කරන්නී

තාලෙට පෙති සල්ලනී

විදු මව් හැඩ කරන්නී

කැළණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ, ශිෂ්‍ය මධ්‍යස්ථානය මැද පිහිටි ඇහැළ ගස....

කලකදී කොළයක්ද නැතිව හිස් අහසට අතු විහිදා හිඳින ඇය, වරෙක ලා දළු නගා විළියෙන් බිම බලා හිනැහේ, මෙසේ මලින් බරවී හිනැහෙන ඇයම, පරිනත කොළද සහිතව කරලින් බරවී තිබෙයි.

විශ්ව විද්‍යාලයට ඈතින් පෙනෙන කඳු පන්ති, මෑතින් ගලන ගංඟා, මල් වතු, ජලාශ ආදී මිහිරි පරිසර නිමැවුම්  අවට නැති වුවද, විටෙක මලින් බර වන, විටක අව්වේ වේලෙන මෙවැනි මල් බර ගස් ශිෂ්‍ය පරපුරට ජීවිතය කියා දෙන නිහඬ කවියක් බඳු යැයි මට සිතේ

සෙනෙහස

මහාචාර්ය එදිරිවීර සරත්චන්ද්‍රයන්ගේ පෙමතො ජායතී සොකො කියන නට්‍යයේ උද්දාල බමුණා මෙහෙම කියනවා,

"ශිෂ්‍යයෝ මට කරති බුහුමන්
භක්ති ප්‍රේමය ඇත ඔවුන් තුළ
මා කෙරේ මතු නොවේ එලෙසට
ශිල්ප ශාස්ත්‍රය වෙතද දක්වති
ඊට අධිකව භක්ති ප්‍රේමය
භක්ති ප්‍රේමය, ගෞරවය හෝ
කුමක් කීවද ඒ එකක්වත් 
නොවේ සෙනෙහස
ඈත සිට පිරිනමන භක්තිය
ගෙනත් පාමුල තබන බුහුමන
ඒ එකක්වත් නොවේ සෙනෙහස
දිවා රෑ දෙක හද සමීපේ 
දෑස නොපියා බලා ඉන්නා
දෙයකි සෙනෙහස
නොලැබ පරිභව මුත් කිසිත් අන්
මොළොක් තෙපුලක් ලබා ගැන්මට
ජීවිතය තිබෙන තුරු
මුහුණ මත ඇස් රඳා ඉන්නා 
දෙයකි සෙනෙහස"

ප්‍රේමය පිළිබඳව ලියවුනු මෙම අගනා පබැදුම සදාකාලෙටම පොදු වූ කරුණක් ගැබ් වෙලා තියනවා. මේ වගේ නිර්මාණ වර්තමානයේ අපිට දකින්න නොලැබීම කනගාටුවට කරුණක්. ඒ උනත් මෙම නාට්‍ය කෘති තවමත් අප අතර පැවතීම සතුටු විය හැකි කාරණයක්